Μια δέσμη 14 αιτημάτων των αυτοκινητιστών τέθηκε στον αναπληρωτή υπουργό Μεταφορών Κωνσταντίνο Κυρανάκη ο οποίος «έδειξε έμπρακτο ενδιαφέρον» και υποσχέθηκε την επίλυσή τους, όπως αναφέρουν οι σχετικές ανακοινώσεις του ΠΣΧΕΜ, της ΟΦΑΕ και των άλλων φορέων (βλέπε σελ. 10 στο τεύχος Ιανουαρίου).
Αρκετά από τα αιτήματα έχουν να κάνουν με την καθημερινότητα των επαγγελματιών και θα έπρεπε να μην είχαν προκύψει καν ή έστω να είχαν ήδη επιλυθεί.
Δεν προκαταλαμβάνουμε αρνητικά τις εξελίξεις, ούτε αμφισβητούμε τις θετικές προθέσεις του αναπληρωτή υπουργού. Υπάρχει όμως ένα «βεβαρυμένο ιστορικό» που δείχνει ότι τα αιτήματα προς την (κάθε) κυβέρνηση διοχετεύονται στους υπηρεσιακούς παράγοντες, στις επιτροπές και στους συμβούλους, όπου οι μεν δηλώνουν αναρμόδιοι και οι δε παραπέμπουν (τα αιτήματα) προς τις Διευθύνσεις άλλων υπουργείων, λόγω συναρμοδιότητας.
Αναφέρω ενδεικτικά τα όρια ταχύτητας και τα Μικτά Κλιμάκια (υπ. Προστασίας του Πολίτη), αναφέρω τις διελεύσεις από τη Κάζα (Περιφέρεια Αττικής), τους χρόνους στάθμευσης στις παρκίδες και τις εκπτώσεις στα διόδια (ευθύνη των Παραχωρησιούχων, οι οποίοι λειτουργούν σύμφωνα με τις συμβάσεις που έχουν υπογράψει με την κυβέρνηση) κ.α.
Με άλλα λόγια, για την ικανοποίηση των περισσότερων αιτημάτων των αυτοκινητιστών απαιτείται η λήψη κοινών υπουργικών αποφάσεων.
Ακριβώς εδώ τα αιτήματα σκοντάφτουν. Όταν μάλιστα το παρελθόν μας διδάσκει ότι τα συναρμόδια υπουργεία επιδεικνύουν μια στάση αρνητική απέναντι στον Μεταφορέα, προφανώς για να μη διαταραχθούν τα ισχύοντα μέτρα, ίσως και κάποια κεκτημένα.
Με υπομονή, αλλά και αισιοδοξία
Συμπέρασμα: Κρατήστε, μικρό καλάθι και οπλιστείτε με υπομονή και αισιοδοξία. Γιατί, ορισμένα από τα αιτήματα πραγματικά θα επιυθούν, κάποια θα ικανοποιηθούν εν μέρει, ενώ άλλα θα παγώσουν.
