Υπολογισμός χρόνου υπερωριών οδηγών και ύψος αποζημίωσης σύμφωνα με απόφαση του Άρειου Πάγου.

Μακρά ήταν η δικαστική πορεία μιας υπόθεσης διεκδίκησης υπερωριών από οδηγό που ξεκίνησε από Μονομελές Πρωτοδικείο, συνεχίστηκε στο Μονομελές Εφετείο για να φτάσει τελικά στον Άρειο Πάγο, με αποτέλεσμα την οριστική δικαίωση του οδηγού που έλαβε την αποζημίωση, η οποία αφορούσε χρόνους αναμονής κατά τη φόρτωση. Τις ώρες αυτές δεν τις προσμετρούσε ο εργοδότης στην κανονική συμφωνηθείσα εργασία, με συνέπεια αυτές να προσμετρηθούν ως υπερωρίες και να καταβληθούν από τον εργοδότη ως υπερωρίες κατά τα προβλεπόμενα από την εργατική νομοθεσία.

Για την ενημέρωση των αναγνωστών μας, δημοσιεύουμε το σκεπτικό της απόφασης των δικαστών που παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον, καθώς βέβαια, και το «δια ταύτα». Ακολουθεί το σχετικό απόσπασμα της κρίσης των δικαστών:

«Ο ενάγων (οδηγός) μπορεί, βέβαια, να μην συμμετείχε στη διαδικασία φόρτωσης και εκφόρτωσης των οδηγούμενων από αυτόν ψυγείων φορτηγών αυτοκινήτων, καθόσον οι αντίστοιχες εργασίες εκτελούνταν από άλλους εργαζόμενους της εναγομένης (μεταφορικής) και δη αποθηκάριους και εργατοτεχνίτες, ωστόσο, στον χρόνο της πραγματικής του απασχόλησης πρέπει να υπολογιστούν και οι παραπάνω χρόνοι που κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής απαιτούνταν για τη φόρτωση και εκφόρτωση των οδηγούμενων από αυτόν ψυγείων φορτηγών αυτοκινήτων, οι οποίοι συνιστούν χρόνους αμειβόμενης εργασίας και όχι απλής ετοιμότητας προς εργασία, διότι αυτός και κατά τους προαναφερόμενους χρόνους όφειλε υποχρεωτικά να βρίσκεται στους αντίστοιχους τόπους διατηρώντας τις σωματικές και πνευματικές του δυνάμεις σε ένταση για να προσφέρει τις υπηρεσίες του για την περίπτωση που ήθελε παραστεί ανάγκη, καθόσον δεν είχε τη δυνατότητα να αναπαύεται ή να χρησιμοποιεί την εργασιακή του δύναμη διαφορετικά, ευρισκόμενος κατά τη διάρκεια της αναμονής σε γνήσια ετοιμότητα εργασίας, διότι εκτός από τη δέσμευση της ελευθερίας του (ευρισκομένου εντός ή πλησίον των οδηγούμενων οχημάτων, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να απομακρυνθεί) υπήρχε και εγρήγορση των δυνάμεών του, πολύ περισσότερο αφού φόρτωση και εκφόρτωση χωρίς τη συμμετοχή του, δεν νοούνταν, επειδή θα έπρεπε να διενεργήσει ο ίδιος, όταν του ζητούνταν, τις απαραίτητες μετακινήσεις του οχήματος που οδηγούσε.

Ήταν διάφορο, δηλαδή, εν προκειμένω, το εάν φόρτωναν οι αποθηκάριοι και αυτός απλώς ήταν παρών ή εάν συμμετείχε και αυτός στη φόρτωση, συνακόλουθα, οι αντίστοιχες ώρες θα πρέπει να συνυπολογιστούν στο ημερήσιο ωράριό του, κατά την κρίση και του παρόντος Δικαστηρίου, ως προαναφέρθηκε, κατά συνέπεια, και ο προκείμενος λόγος έφεσης θα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Ακολούθως, με βάση τις παραδοχές αυτές, έκρινε (το πρώτο δικαστήριο) ότι ο οδηγός, ενόψει του ως άνω ωραρίου του και του καταβαλλόμενου εκάστοτε μηνιαίου μισθού του, δικαιούται για την πέραν του ωραρίου του παρασχεθείσα εργασία, κατά το ως άνω επίδικο χρονικό διάστημα, και ειδικότερα για απλή επιπλέον εργασία, υπερεργασία, κατ' εξαίρεση υπερωρία το ποσό των 16.076,16 ευρώ που του επιδίκασε» (το πρώτο δικαστήριο).

Διαβάστε περισσότερα στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΤΡΟΧΟΙ & TIR που κυκλοφορεί στα περίπτερα Ελλάδας και Κύπρου.